IMG_2445W stomatologii używano najróżniejszych materiałów do wyrobu brakujących zębów, zdarzało się nawet, że wyrywano zęby biedakom, aby je wykorzystać u bogatszych pacjentów.

Specjaliści od dawna poszukiwali takiego mechanizmu, który odpowiadałby naturalnym zębom. Przeprowadzono szereg eksperymentów. Jednakże próby stworzenia imitacji naturalnego zęba nie przynosiły rezultatów. Amortyzator, narząd czuciowy oraz mechanizm zakotwienia- tak w skrócie możemy określić naturalny ząb w kości. Alternatywny mechanizm odkryto przypadkowo podczas eksperymentów prowadzonych w Szwecji przez profesora Per-Ingvara Branemarka w latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych ubiegłego wieku. Profesor Branemark jest lekarzem. Interesował się krążeniem krwi w kości i procesami gojenia się ran .Zjawiska te badał za pomocą techniki pozwalającej na preparację i obserwację pod mikroskopem cienkiej warstwy żywej tkanki.

W swych badaniach posługiwał się urządzeniem optycznym umieszczanym chirurgicznie w kości zwierzęcia, na którym przeprowadzano eksperyment.

Prof.  Branemark, posługując się techniką mikroskopii przyżyciowej zauważył, że zawsze, ilekroć wszczepiał w kość urządzenie optyczne w obudowie z tytanu w sposób możliwie bezurazowy, kość bardzo silnie przywierała do powierzchni tytanowej. Żywa kość zrastała się z powierzchnią metalową konstrukcji w takim stopniu, jaki do tej pory uważano za niemożliwy.

Branemark zrozumiał, jak ogromne znaczenie może mieć ten nowy mechanizm nie tylko dla implantów dentystycznych.

Aby kość trwale przyrosła do powierzchni tytanu muszą być spełnione odpowiednie warunki. Taka powierzchnia musi być sterylna, wolna od  zanieczyszczeń oraz uaktywniona.

IMG_2455Łoże implantu czyli miejsce, w którym będzie osadzony implant, powinno  być przygotowane z zachowaniem szczególnej  ostrożności. Łoże implantu oraz implant muszą być dopasowane do siebie, a po wszczepieniu implantu musi być pozostawiony czas na zagojenie, tak aby kość mogła trwale  połączyć się  z powierzchnią metalu i się zregenerować.

Jeszcze przed Branemarkiem były liczne próby stosowania różnych wszczepianych urządzeń. Na czym więc polegała doniosłość badań Branemarka?
Profesor Branemark wykorzystał naturalny proces gojenia się tkanki po wprowadzeniu do kości ciała obcego. Wykorzystał biologię, czyli zdolności regeneracyjne żywego organizmu.

Spreparowane łoże implantu potraktował jak ranę, w której do minimum starał się ograniczyć stopień uszkodzenia tkanek. Wziął także  pod uwagę szczególne właściwości tytanu, jego odporność na korozję i biokompatybilność czyli obojętność tkankową. Wyszedł z założenia, że jeśli zostaną spełnione wszelkie niezbędne warunki, żywa kość nie powinna zauważyć, że zostało w niej umieszczone  ciało obce.
Po odpowiednim okresie czasu  następuje proces osseointegracji czyli bezpośrednie połączenie żywej tkanki kostnej z powierzchnią tytanową implantu. Połączenie to musi być na tyle mocne, aby mogło wytrzymać warunki określonego obciążenia.

Czy zintegrowany w kości implant jest podobny do naturalnego zęba? Nie do końca. Nie jest on  jest otoczony torebką łącznotkankową. Implant jest  raczej podobny do zęba ankylotycznego. Jest on zrośnięty z kością, brak jest tkanki ozębnej.

implanty_1